Przestać pić: co robi twoje ciało, gdy odstawiasz alkohol

Utrata potasu/magnezu i wysoka adrenalina mogą wywołać migotanie przedsionków; kołatania są intensywne.

Przy moczopędnym efekcie alkoholu woda i elektrolity (potas, magnez) spadają krytycznie; zaczynają się skurcze.

Enzymy AST/ALT wyciekające z uszkodzonych hepatocytów osiągają najwyższy poziom we krwi.

Przy ciężkim uzależnieniu układ autonomiczny może stracić kontrolę; mogą pojawić się intensywne splątanie, gorączka, halucynacje i skok ciśnienia.

Receptory beta-adrenergiczne są nadwrażliwe; podwzgórzowy termostat jest zaburzony, pojawiają się nocne poty.

Gdy tłumienie REM przez alkohol ustępuje, mózg wchodzi w tryb nadmiaru REM; pojawiają się żywe sny i drgnięcia przy zasypianiu.

ADH zaczyna wracać do normy; nerki wchłaniają wodę z powrotem, a częstość oddawania moczu maleje.

Nadwrażliwość glutaminianowa zaczyna maleć (obniżenie regulacji); układ autonomiczny się równoważy, a ryzyko napadu gwałtownie spada.

Nadmiar glutaminianu zostaje usunięty; śmierć neuronów od napływu wapnia (ekscytotoksyczność) ustaje.

Blokowanie przez alkohol kanałów tiaminy w jelitach ustępuje; ryzyko Wernickego-Korsakowa maleje.

Przewlekłe zapalenie żołądka i zablokowanie enzymów trzustkowych ustępują; amylaza/lipaza i kwas żołądkowy się równoważą.

ADH osiąga równowagę; równowaga filtracji i zatrzymywania wody przez nerki wraca do normy.

Uwalnianie ADH wraca do normy; ustala się równowaga wody wewnątrzkomórkowej, a obrzęk i opuchlizna ustępują.

Wątroba przywraca syntezę białka/albuminy do normy; szybkość przetwarzania leków i składników odżywczych się poprawia.

Gdy układ autonomiczny się uspokaja, opór naczyniowy maleje; przewlekłe zwężenie napędzane adrenaliną się rozluźnia.

Gdy spalanie alkoholu ustaje, utlenianie kwasów tłuszczowych rusza ponownie; nagromadzone triglicerydy są spalane.

Nadżarty nabłonek żołądka kończy swój 3–4-dniowy cykl podziału komórek; bóle zapalenia żołądka ustępują.

Sen wolnofalowy (Delta) ponownie się aktywuje; etap fizycznej naprawy i hormonu wzrostu wchodzi w porządek.

Tkanka mózgowa skurczona przez przewlekłe odwodnienie zatrzymuje wodę; istota szara fizycznie się rozszerza.

Zaburzone ścisłe połączenia jelitowe są naprawiane; endotoksyna przeciekająca do krwi maleje.

Cytokiny zapalne (IL-6, TNF-alfa) maleją; poziom białych krwinek wraca do normy.

Przewlekłe rozszerzenie naczyń włosowatych na twarzy i oczach się kończy; naczynia wracają do normalnej średnicy.

Przewlekłe rozszerzenie naczyń skóry ustaje; bariera skórna zaczyna zatrzymywać wilgoć.

Przejściowa neurotoksyczność w móżdżku zostaje usunięta; koordynacja ręka-oko i równowaga przyspieszają.

Połączenia synaptyczne są przemapowane na porządek bez alkoholu; drgnięcia mięśni i drobne drżenia się kończą.

Brak sztucznych wyrzutów dopaminy jest odczuwalny; receptory D2 przechodzą w spoczynek, by podnieść swoją wrażliwość, i może pojawić się anhedonia.

Ostatnie resztki aldehydu octowego w tkankach i komórkach tłuszczowych też są niszczone; ostre biologiczne sprzątanie się kończy.

Poziomy enzymów AST i ALT wyciekające do krwi drastycznie spadają i wchodzą w zdrowy zakres referencyjny.

Sekrecja BDNF rośnie; szybkość, z jaką mózg buduje nowe szlaki nerwowe i zmienia nawyki, wzrasta.

Wewnętrzne przeciwbólowe i regulujące nastrój endorfiny tłumione przez alkohol wracają do normy; próg bólu się poprawia.

Gęstość istoty szarej w ośrodku podejmowania decyzji i kontroli impulsów wzrasta.

Przy równowadze melatonina/serotonina architektura snu się normalizuje.

Wywołane poziomy triglicerydów i VLDL (złego tłuszczu) spadają; profil lipidowy cofa się do zdrowych granic.

Toksyczny wpływ alkoholu na włókna mięśnia sercowego (kardiomiopatia) ustaje; siła skurczu rośnie.

Oś tarczycowa (T3, T4) wraca do normy; podstawowa przemiana materii i spalanie tłuszczu wchodzą w porządek.

Toksyczność w płacie przedczołowym się kończy; płynność werbalna, przywoływanie słów i pamięć krótkotrwała rosną.

Synteza białka transportera serotoniny wraca do normy; depresyjny nastrój napędzany alkoholem ustępuje.

Produkcja nowych neuronów w hipokampie sięga szczytu; zapisywanie nowych wspomnień i elastyczność umysłowa się wzmacniają.

Produkcja przeciwciał IgA w śluzówce wchodzi w porządek; miejscowa ochrona układu oddechowego i trawiennego się normalizuje.

Równowaga między pobudzającym (glutaminian) a uspokajającym (GABA) układem w dużej mierze się odbudowuje; głęboki sen wyraźnie się poprawia.

Uszkodzone czerwone krwinki giną w ciągu 120 dni; ich miejsce zajmują młode komórki urodzone w środowisku bez alkoholu, a pojemność tlenowa sięga szczytu.

Ściany naczyń się wygładzają; HDL (dobry cholesterol) osiąga ideał, a wewnątrznaczyniowe zapalenie ustaje.

Stłuszczenie wątroby związane z alkoholem (steatoza) zwykle w dużym stopniu się cofa; jeśli nie ma trwałego zwłóknienia ani uszkodzenia, zraziki zbliżają się do zdrowej architektury. Przy zaawansowanym uszkodzeniu odbudowa może być ograniczona.

Istota szara kory czołowej i skroniowej, którą alkohol skurczył, wraca niemal do dawnego zdrowego rozmiaru.

Drętwienie i mrowienie, które toksyczność i niedobór witaminy B wywołały w nerwach obwodowych, w dużej mierze ustępują; stopień odbudowy zależy od czasu trwania uszkodzenia i odżywiania.

Metabolit alkoholu aldehyd octowy jest substancją uszkadzającą DNA (alkohol to karcynogen grupy 1 IARC); przy zatrzymanej ekspozycji narastanie nowych uszkodzeń komórkowych ustaje, a otwiera się miejsce dla mechanizmów naprawczych.

Tłumienie szpiku kostnego ustępuje; białe krwinki i komórki NK (naturalni zabójcy) są produkowane z pełną mocą.

Gdy alkohol się kończy, ostre zapalenie trzustki ustępuje, a ryzyko nowego ataku wyraźnie spada. W przewlekłym zapaleniu trzustki trwałe uszkodzenie może pozostać; mimo to ryzyko maleje.

Przy poprawie ciśnienia krwi, lipidów i śródbłonka ryzyko udaru i zawału wieńcowego zbliża się do osoby niepijącej.

Umiejętności umysłowe, rozpiętość uwagi i zdolność analitycznego rozwiązywania problemów w dużej mierze się odbudowują. Stopień odbudowy zależy od historii używania.

Przy zatrzymanej ekspozycji na aldehyd octowy związany z alkoholem ryzyko raków jak jamy ustnej, gardła, przełyku i wątroby wyraźnie ustępuje z czasem. Wielkość redukcji zależy od typu raka i historii używania.

Przy usuniętym aldehydzie octowym i wolnych rodnikach z nabłonka trawiennego i pęcherza te ryzyka raka ustępują ku poziomowi osoby niepijącej.

Przy długoterminowej abstynencji wątroba w dużej mierze się odbudowuje, a ryzyko marskości i zapalenia trzustki wyraźnie ustępuje. Jeśli marskość już się rozwinęła, uszkodzenie może być trwałe; mimo to progresja się zatrzymuje.

Przy w dużej mierze naprawionych komórkach śluzówki przełyku i krtani te ryzyka raka zbliżają się do poziomu osoby niepijącej.

Zdrowie narządów i naprawa komórkowa w dużej mierze się normalizują; oczekiwana długość życia zbliża się do kogoś, kto nigdy nie pił. Pozostała różnica zależy od historii używania.