Odstaw cukier i fast food: metaboliczny reset

Poziomy hormonu głodu greliny rosną, a sygnały hormonu sytości leptyny są tłumione. W ciele budzi się fałszywy alarm braku energii i głodu.

Paliwo dla gatunków bakterii w jelitach żywiących się cukrem i przetworzonym tłuszczem zostaje odcięte; ich udział zaczyna maleć, a równowaga przesuwa się na korzyść gatunków lubiących błonnik.

By zrównoważyć opadający cukier we krwi, kortyzol jest uwalniany z nadnerczy. Ten reaktywny wzrost hormonu może powodować lekki lęk i przerywany sen.

Mózg jeszcze nie przywykł do używania ketonów, które produkuje wątroba, i zrównoważonej glukozy jako alternatywy dla glukozy. Zdolność skupienia słabnie, a mgła mózgowa sięga szczytu.

Przy szybkim wydalaniu wody poziomy potasu i magnezu się wahają. W komórkach mięśniowych występują lekkie bóle i zmęczenie.

Gdy flora jelitowa dostosowuje się do nowej diety, mogą wystąpić przejściowe gazy, wzdęcia lub lekkie skurcze. To samoograniczający się proces dostosowawczy, częsty przy zmianie diety.

Kubki smakowe na języku są uwolnione od nadmiernego bombardowania cukrem. Zaczyna się odnowa (wymiana) komórek receptorowych.

Mózg przyjmuje, że sztuczne wsparcie glukozą nie nadejdzie. Fale neurologicznego kryzysu ustępują, a energia zaczyna się równoważyć.

Wątroba maksymalizuje swoją zdolność produkowania glukozy z białka i tłuszczów (glukoneogeneza). Przepływ glukozy do mózgu się stabilizuje.

Trzustka nie robi już wielkich wahań insuliny, a bazowy poziom insuliny we krwi cofa się do zdrowych granic.

Gdy liczba lubiących cukier bakterii Firmicutes maleje, lubiące błonnik bakterie Bacteroidetes, które ułatwiają kontrolę wagi, zaczynają się mnożyć.

Przekształcanie przez wątrobę cukru w tłuszcz (lipogeneza de novo) ustaje. Komórki wątroby odcinają syntezę tłuszczu i przełączają się w tryb detoksu.

Kubki smakowe na języku odnawiają się w mniej więcej tygodniowych cyklach. Gdy nadmierne bombardowanie cukrem ustaje, wrażliwość na słodycz zaczyna rosnąć.

Mózg znów zaczyna czuć hormon sytości (leptynę). Zyskujesz zdolność przestania jeść, gdy jesteś syty.

Przewlekłe zapalenie komórkowe, które wyzwala cukier (poziomy CRP), maleje we krwi. Bóle stawów ustępują.

Spadek poziomu insuliny zmniejsza wydzielanie sebum w skórze. Trądzik i zatkane pory się kończą.

Dzięki stabilnemu cukrowi we krwi komórki produkują stabilną energię. Nagłe hipoglikemiczne omdlenia w ciągu dnia i ciężki dołek po posiłku w dużej mierze znikają.

Podrażnienie, które nadmiar cukru powodował w błonie śluzowej jelita, ustaje, a bariera jelitowa naprawia się sama.

Zrównoważony cukier we krwi zwiększa nocne uwalnianie hormonu wzrostu (GH). Jakość głębokiego snu rośnie.

Ponieważ obciążenie metabolizowaniem fruktozy i tłuszczów trans na wątrobie zniknęło, enzymy uszkodzenia wątroby spadają.

Poziomy BDNF, czynnika uczenia się mózgu, rosną, gdy ospałość wywołana cukrem ustępuje. Pamięć się wzmacnia.

Ciśnienie w jednostkach filtracyjnych nerek (kłębuszkach) od wysokiego cukru spada. Obciążenie nerek ustępuje.

Przy zrównoważeniu dobrych bakterii w jelitach produkcja hormonu szczęścia serotoniny się stabilizuje.

Gdy sztuczna dopamina cukrowa zostaje odcięta, mózg zaczyna zwielokrotniać własne naturalne receptory. Fizyczne uzależnienie od cukru się kończy.

Receptory insuliny na powierzchni komórek znów stają się wrażliwe na glukozę. Oporność komórkowa ustępuje.

Wartości triglicerydów i VLDL (złego cholesterolu) podniesione przez przetworzony tłuszcz i cukier spadają.

Niebezpieczne tłuszcze (tłuszcz trzewny) nagromadzone wokół brzucha i narządów wewnętrznych zaczynają szybko się spalać.

Przedczołowy obszar mózgu rozwija stalową wolę wobec reklam fast foodów i impulsu jedzenia podczas stresu.

Wiązanie cząsteczek cukru z białkami i usztywnianie kolagenu (glikacja, AGE) zwalnia. Z czasem pomaga to zachować elastyczność skóry.

Nawyk uwalniania endorfin przez ćwiczenia i ruch zamiast cukru się zakorzenia, a motywacja do ćwiczeń rośnie.

Tempo, w jakim hemoglobina w twojej krwi jest pokrywana cukrem (HbA1c), zaczyna spadać, a ryzyko uszkodzenia naczyń ustępuje.

Obciążenie zapaleniem i mikrouszkodzeniami, jakie wysoki cukier stworzył w naczyniach mózgu, zaczyna maleć. (Związek między cukrem a Alzheimerem / „cukrzycą typu 3” to temat badań; to nie jest twarda obietnica ochrony.)

Cykl rzucania się na jedzenie podczas stresu (cykl kortyzol-cukier) zostaje złamany. Nadnercza reagują na stres spokojnie.

Przy poprawie lepkości (płynności) krwi i spadku ciśnienia moc pompowania mięśnia sercowego rośnie.

Podstawowa przemiana materii i cykl sytości działają bezbłędnie, a proces odchudzania zyskuje stabilność.

Zapalenie nerwowe, które stworzył cukier, się kończy. Zdolność uczenia się, skupienia i pamięci sięga szczytu.

Różnorodność dobrych bakterii w jelitach (bogactwo mikrobiomu) zbliża się do poziomu osoby, która nigdy nie spożywa cukru.

Komórki pozostawione bez cukru przyspieszają proces autofagii (samoczyszczenia), by usunąć uszkodzone białka i odpady w środku.

Produkujące insulinę komórki beta trzustki są uwolnione od zmęczenia przewlekłą nadprodukcją i przełączają się w tryb zdrowej produkcji bazowej.

Zasilanie przez cukier bakterii powodujących próchnicę w jamie ustnej się kończy; równowaga pH śliny się poprawia, szkliwo zębów się remineralizuje, a zapalenie dziąseł ustępuje.

Wrażliwość na leptynę (sytość) w pełni się utrwala; mózg poprawnie odczytuje sygnały głód-sytość, a nagłe głody cukru i epizody przejadania się przemijają.

Układ nagrody dopaminowej w dużej mierze wychodzi z zależności od sztucznej słodyczy cukru; słodycz naturalnych potraw zaczyna wydawać się wystarczająca i satysfakcjonująca. To normalne, że głód wraca od czasu do czasu w wyzwalających chwilach.

Nadmiar triglicerydów i zapasy tłuszczu nagromadzone w komórkach wątroby w dużej mierze topnieją; szybkość odbudowy zależy od diety i osoby.

Tworzenie nowych złogów cukru (AGE) w dużej mierze ustaje; usuwanie istniejących złogów jest wolne, a jakość skóry może się poprawiać z czasem.

Mikrozarysowania i zużycie, jakie wysoka glukoza stworzyła w śródbłonku naczyń, są w dużej mierze naprawiane.

Coraz lepiej rozumie się, że odżywianie wpływa na ekspresję genów (epigenetyka); są dane sugerujące, że zdrowe odżywianie może pozytywnie wpływać na ekspresję niektórych genów metabolicznych tłumionych przez cukier. Dziedzina wciąż jest badana.

Gdy wrażliwość na insulinę i funkcja trzustki się odbudowują, ryzyko cukrzycy typu 2 i zespołu metabolicznego wyraźnie ustępuje. Wielkość efektu zależy od osobistej historii.

Jednostki filtracyjne nerek (nefrony) są uwolnione od przewlekłego obciążenia filtrowaniem cukru, a ryzyko niewydolności nerek ustępuje.

Nadmiar niebezpiecznego tłuszczu nagromadzonego wokół narządów wewnętrznych (tłuszcz trzewny) wyraźnie ustępuje ku zdrowym poziomom przy zdrowym odżywianiu i ruchu.

Dzięki zdrowiu naczyń i równowadze ciśnienia ryzyko choroby wieńcowej serca wyraźnie maleje.

Redukcja przewlekłego środowiska wysokiej glukozy i wysokiej insuliny (stymulacja IGF-1) pomaga obniżyć czynniki ryzyka niektórych typów raka. Rak jest wieloczynnikowy; odżywianie to jeden z nich.

Redukcja insulinooporności w mózgu (czasem zwanej „cukrzycą typu 3”) poprawia jeden z czynników wpływających na ryzyko spadku poznawczego na dłuższą metę.

Ochrona produkujących insulinę komórek beta trzustki przed przewlekłym przeciążeniem wyraźnie obniża długoterminowe ryzyko wyczerpania (niewydolności komórek beta).

Są dane sugerujące, że środowisko niskiej insuliny i niskiego przewlekłego stresu może pozytywnie wpływać na markery starzenia komórkowego (np. tempo zużycia telomerów); dziedzina wciąż jest badana.

Zdrowe odżywianie rozłożone na wiele lat przybliża profil ryzyka metabolicznego do osoby, która nigdy nie spożywała nadmiaru cukru czy fast foodów. Indywidualna historia wpływa na wyniki.