Stoppen met suiker en fastfood: de metabole reset

De waarden van het hongerhormoon ghreline stijgen, en de signalen van het verzadigingshormoon leptine worden onderdrukt. Er komt een vals alarm van energiegebrek en honger in het lichaam.

De brandstof voor de bacteriesoorten in de darm die zich voeden met suiker en bewerkt vet, valt weg; hun aandeel begint te dalen, en het evenwicht verschuift naar de vezelminnende soorten.

Om de dalende bloedsuiker op te vangen, geven de bijnieren cortisol af. Die reactieve hormoonstijging kan lichte angst en gebroken slaap geven.

Het brein is nog niet gewend om de ketonen die de lever aanmaakt en de evenwichtige glucose te gebruiken als alternatief voor glucose. Het vermogen om te focussen verzwakt, en de hersenmist piekt.

Met de snelle waterafvoer schommelen de kalium- en magnesiumwaarden. In de spiercellen komen lichte pijn en vermoeidheid.

Terwijl de darmflora zich aan de nieuwe voeding aanpast, kunnen er tijdelijk gassen, een opgeblazen gevoel of lichte krampen zijn. Het is een zelfbeperkend aanpassingsproces, gewoon bij een voedingswissel.

De smaakpapillen op de tong komen los van het overmatige suikerbombardement. De vernieuwing van de receptorcellen begint.

Het brein aanvaardt dat er geen kunstmatige glucosesteun komt. De neurologische crisisgolven zakken, en de energie komt in balans.

De lever maximaliseert haar capaciteit om glucose te maken uit eiwitten en vetten (gluconeogenese). De glucosestroom naar het brein stabiliseert.

De alvleesklier maakt geen enorme insulineschommelingen meer, en het basispeil van insuline in het bloed zakt naar gezonde grenzen.

Naarmate het aantal suikerminnende Firmicutes-bacteriën daalt, beginnen de vezelminnende Bacteroidetes-bacteriën, die gewichtsbeheersing makkelijker maken, zich te vermenigvuldigen.

Het omzetten van suiker in vet door de lever (De Novo Lipogenese) stopt. De levercellen leggen de vetaanmaak stil en schakelen over naar ontgiftingsmodus.

De smaakpapillen op de tong vernieuwen zich in cycli van ongeveer een week. Zodra het overmatige suikerbombardement stopt, wordt de gevoeligheid voor zoet groter.

Het brein voelt het verzadigingshormoon (leptine) weer. Ge krijgt het vermogen om te stoppen met eten zodra ge vol zit.

De chronische celontsteking die suiker uitlokt (CRP-waarden) daalt in het bloed. Gewrichtspijn neemt af.

De daling van de insuline vermindert de talgafscheiding in de huid. Acne en verstopte poriën houden op.

Dankzij een stabiele bloedsuiker maken de cellen gelijkmatige energie. De plotse hypoglykemische inzinkingen overdag en de zware dip na de maaltijd verdwijnen grotendeels.

De irritatie die overtollige suiker in het darmslijmvlies veroorzaakte, stopt, en de darmbarrière herstelt zichzelf.

Een evenwichtige bloedsuiker verhoogt de nachtelijke afgifte van groeihormoon (GH). De kwaliteit van de diepe slaap stijgt.

Doordat de last van fructose en transvet afbreken van de lever wegvalt, dalen de enzymen die leverschade aangeven.

De BDNF-waarden, de leerfactor van het brein, stijgen nu de suffigheid door suiker wegvalt. Het geheugen wordt sterker.

De druk in de filtereenheden van de nieren (glomeruli) door hoge suiker daalt. De last voor de nieren wordt lichter.

Met het herstel van de goede bacteriën in de darm stabiliseert de aanmaak van het geluksstofje serotonine.

Zodra de kunstmatige suikerdopamine wegvalt, begint het brein zijn eigen natuurlijke receptoren te vermenigvuldigen. De lichamelijke suikerverslaving houdt op.

De insulinereceptoren op het celoppervlak worden weer gevoelig voor glucose. De cellulaire weerstand trekt weg.

De triglyceriden- en VLDL-waarden (slechte cholesterol) die door bewerkt vet en suiker waren opgedreven, dalen.

Het gevaarlijke vet (visceraal vet) dat zich rond de buik en de inwendige organen ophoopte, begint snel te verbranden.

Het prefrontale gebied van het brein ontwikkelt een stalen wil tegen fastfoodreclames en de drang om te eten bij stress.

Het binden van suikermoleculen aan eiwitten en het verstijven van collageen (glycatie, AGE's) vertraagt. Mettertijd helpt dat de elasticiteit van de huid te bewaren.

De gewoonte om endorfines vrij te maken via beweging en sport in plaats van via suiker zet zich vast, en de zin om te bewegen neemt toe.

Het tempo waarin de hemoglobine in uw bloed met suiker wordt bedekt (HbA1c) begint te dalen, en het risico op vaatschade trekt weg.

De ontstekings- en microschadelast die hoge suiker in de hersenvaten veroorzaakte, begint af te nemen. (Het verband tussen suiker en alzheimer / „diabetes type 3” is onderzoeksmateriaal; dit is geen harde belofte van bescherming.)

De kringloop van bij stress op eten aanvallen (de cortisol-suikerkringloop) is gebroken. De bijnieren reageren kalm op stress.

Nu de vloeibaarheid van het bloed verbetert en de bloeddruk daalt, neemt de pompkracht van de hartspier toe.

De basisstofwisseling en de verzadigingscyclus werken vlekkeloos, en het afvallen wordt stabiel.

De zenuwontsteking die suiker veroorzaakte, houdt op. Leren, focus en geheugencapaciteit pieken.

De diversiteit van de goede bacteriën in de darm (rijkdom van het microbioom) nadert die van iemand die nooit suiker gebruikt.

Cellen zonder suiker versnellen het proces van autofagie (zelfkuis) om beschadigde eiwitten en afval binnenin op te ruimen.

De insulineproducerende bètacellen van de alvleesklier komen los van de vermoeidheid van chronische overproductie en schakelen over naar gezonde basisproductie.

Suiker voedt de cariësbacteriën in de mond niet meer; het pH-evenwicht van het speeksel verbetert, het tandglazuur mineraliseert opnieuw, en de tandvleesontsteking trekt weg.

De gevoeligheid voor leptine (verzadiging) zet zich volledig vast; het brein leest de honger-verzadigingssignalen juist, en plotse suikerdrang en eetbuien gaan over.

Het dopaminebeloningssysteem komt grotendeels los van de afhankelijkheid van de kunstmatige zoetheid van suiker; de zoetheid van natuurlijke voeding begint voldoende en bevredigend aan te voelen. Het is normaal dat de drang op triggermomenten af en toe terugkomt.

De overtollige triglyceriden en vetvoorraden die zich in de levercellen ophoopten, smelten grotendeels weg; het tempo van herstel hangt af van de voeding en van de persoon.

De vorming van nieuwe suikerresten (AGE's) stopt grotendeels; het opruimen van bestaande resten gaat traag, en de huidkwaliteit kan mettertijd verbeteren.

De microkrasjes en slijtage die hoge glucose in het vaatendotheel veroorzaakte, worden grotendeels hersteld.

Men begrijpt steeds beter dat voeding de genexpressie beïnvloedt (epigenetica); er zijn gegevens die suggereren dat gezond eten de expressie van sommige metabole genen die suiker onderdrukte, gunstig kan beïnvloeden. Het domein wordt nog onderzocht.

Naarmate de insulinegevoeligheid en de werking van de alvleesklier herstellen, trekt het risico op diabetes type 2 en het metabool syndroom merkbaar weg. De omvang van het effect hangt af van de persoonlijke voorgeschiedenis.

De filtereenheden van de nieren (nefronen) komen los van de chronische last van suiker filteren, en het risico op nierfalen trekt weg.

Het overtollige, gevaarlijke vet rond de inwendige organen (visceraal vet) trekt met gezonde voeding en beweging merkbaar terug naar gezonde niveaus.

Dankzij de gezondheid van uw vaten en het evenwicht in uw bloeddruk daalt het risico op kransslagaderziekte merkbaar.

Minder chronisch hoge glucose en hoge insuline (IGF-1-prikkeling) helpt de risicofactoren voor sommige kankersoorten te verlagen. Kanker heeft veel oorzaken; voeding is er daar een van.

Minder insulineresistentie in het brein (soms „diabetes type 3” genoemd) verbetert een van de factoren die op lange termijn het risico op cognitieve achteruitgang beïnvloeden.

De insulineproducerende bètacellen van de alvleesklier beschermen tegen chronische overbelasting verlaagt het langetermijnrisico op uitputting (bètacelfalen) merkbaar.

Er zijn gegevens die suggereren dat een omgeving met weinig insuline en weinig chronische stress merkers van celveroudering gunstig kan beïnvloeden (bv. het tempo van telomeerslijtage); het domein wordt nog onderzocht.

Gezond eten over vele jaren brengt het metabole risicoprofiel dicht bij dat van iemand die nooit overtollige suiker of fastfood gebruikte. De persoonlijke voorgeschiedenis beïnvloedt het resultaat.