เลิกเล่นเกมแบบหักห้ามใจไม่ได้: รีเซ็ตระบบรางวัล

ในชั่วโมงเล่นเกมที่เคยชิน สมองกระตุ้นคอร์เทกซ์สั่งการและสไตรเอตัม ปฏิกิริยาการเคลื่อนไหวของนิ้วเธอที่เอื้อมไปที่เมาส์ คีย์บอร์ด หรือคอนโทรลเลอร์โดยอัตโนมัติถูกกระตุ้น

กระแสโดพามีนสูงที่วงจรรางวัลเร็วของเกมให้ถูกตัดขาด ระดับโดพามีนในเส้นทางเมโสลิมบิกตกสู่ก้นบ่อ ความไม่มีความสุขลึก ความว่าง และความไร้ความสุขเริ่มขึ้น

กล้ามเนื้อซีเลียรีของเลนส์ตา ที่หดจากการเพ่งใกล้ตลอดเวลา (บนหน้าจอ) พยายามผ่อนคลาย การเปลี่ยนโฟกัสฉับพลันนี้ทำให้ปวดหัวจากตาล้าเล็กน้อย

การเปลี่ยนจากธรรมชาติที่มีโครงสร้าง ชัดเจน และเร็วของจักรวาลเกมสู่ธรรมชาติที่ช้าและไร้โครงสร้างของโลกจริงสร้างความรู้สึกว่างเปล่าในใจ (การรู้สึกไม่ใช่ตัวเอง/รู้สึกโลกไม่จริง)

เมื่อการสัมผัสแสงสีฟ้า (หน้าจอ) ถูกตัดในช่วงเย็น ต่อมไพเนียลเริ่มปล่อยเมลาโทนิน กลไกธรรมชาติสำหรับการหลับถูกกระตุ้น

สมองเล่นซ้ำวงจรเกมที่ถูกยัดเยียด (เส้นทางแผนที่ ไอคอนสกิล เอฟเฟกต์เสียง) ในคอร์เทกซ์การมองเห็นและการได้ยิน (การล่วงล้ำทางประสาทสัมผัส / ปรากฏการณ์เตตริส)

เพราะความชาของตัวรับโดพามีน จิตใจไม่พบคุณค่ารางวัลในกิจกรรมทางกายหรือสังคมใด คลื่นเบื่อเฉียบพลันพุ่งสูงสุด

ความถี่การกะพริบ ที่ลดลงขณะจ้องหน้าจอ กลับสู่ปกติ ต่อมน้ำตาทำให้ผิวตาชุ่มชื้น และอาการตาแห้งและแสบผ่อนลง

โดยไม่มีเครื่องมือคลายเครียดและหลบหนีที่เคยชิน (เกม) คอร์ติซอลถูกปล่อยจากต่อมหมวกไต ความหงุดหงิดง่ายและความตึงเกิดขึ้น

เพราะกระแสโดพามีนสู่คอร์เทกซ์ส่วนหน้าที่ลดลง ช่วงความสนใจสั้นลง และหมอกในสมองเกิดในงานทางจิตอย่างการอ่านหรือเขียน

เมื่อโฟกัสภายนอกของเกมที่ครอบครองใจเต็มที่หายไป สมองหันเข้าภายใน (DMN ทำงาน) ความเสียใจในอดีตและความวิตกกังวลอนาคตอาจพุ่งขึ้น

ในเซลล์ประสาทสั่งการจุลภาคที่ปลายนิ้วของเธอ อาจสังเกตการกระตุกหรือหดตัวโดยไม่ตั้งใจจากนิสัยการกดคีย์หรือคลิก

เมื่อแรงกระตุ้นการหลบหนีทางสังคมอ่อนลง ความรู้สึกผิดจากการบ้าน งาน และความสัมพันธ์ในชีวิตจริงที่ถูกเลื่อนพุ่งเข้าสู่ใจ

ความถี่และพลังของคำสั่งสไตรเอตัมหุนหันจาก 3 วันแรก — แรงกระตุ้นที่จะเปิดและเล่นเกม — เริ่มลดลง

หัวใจเต้นเร็วเรื้อรัง (ชีพจรเร็ว) ที่เกมแข่งขันสร้างสิ้นสุด ชีพจรขณะพักถอยสู่เส้นที่ดีต่อสุขภาพและเสถียร

การเกร็งของกล้ามเนื้อซีเลียรีที่หดเลนส์ตาถูกปลดปล่อยเต็มที่ กลไกการโฟกัสของตา (การเพ่ง) กลับสู่ปกติ และการมองระยะไกลแจ่มใส

คุณภาพเมลาโทนินที่ปล่อยจากต่อมไพเนียลเพิ่มขึ้น เวลาที่ใช้หลับ (ความหน่วงการนอน) ลดต่ำกว่า 30 นาที

สัดส่วนช่วง REM ในการนอนกลางคืนยาวขึ้น สมองเริ่มวงจรฝันลึกเพื่อจัดระเบียบความทรงจำซับซ้อนของวันและรีเซ็ตอารมณ์

ความหนาแน่นของตัวรับโดพามีน (D2) บนเยื่อหุ้มเซลล์เพิ่มขึ้น สมองเริ่มรับรู้สัญญาณโดพามีนแม้ไม่มีการกระตุ้นเกินเทียม

การประสานงานประสาทในเครือข่ายความสนใจฟรอนโต-พารีเอตัลดีขึ้น เวลาที่เธอสามารถอ่านหนังสือหรือโฟกัสหัวข้อเดียวยาวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

การหลั่งอะเซทิลโคลีนในฮิปโปแคมปัสกลับสู่ปกติ การเก็บข้อมูลใหม่ในความจำและความเร็วการเรียกคำเริ่มเพิ่มขึ้น

กรดแลกติกที่สะสมในกล้ามเนื้อกระดูกสันหลังหลังและคอจากการนั่งงอตัวที่เก้าอี้ถูกล้าง ความปวดเรื้อรังในกล้ามเนื้อทราพีเซียสลดลง

ศูนย์การรับรู้เวลาของสมอง (ปมประสาทฐาน) ที่เคยชินกับวงจรรางวัลเร็วในไม่กี่วินาที ช้าลง ความเร็วการไหลของชีวิตประจำวันถูกรับรู้เป็นปกติ

เมื่อความล้าจากหน้าจอและการถอนตัวทางสังคมลดลง ระยะเวลาสบตาในการสนทนายาวขึ้น และอาการวิตกกังวลทางสังคมลดลง

เส้นทางแอกซอนระหว่างคอร์เทกซ์ส่วนหน้าของสมองส่วนหน้าและสไตรเอตัมหุนหันแข็งแกร่งขึ้น เจตจำนงเบรกแรงกระตุ้นได้ง่าย

การกระทำง่ายๆ (เดิน ทำอาหาร) เริ่มสร้างการปล่อยโดพามีนที่สะอาดในสไตรเอตัม ความสุขตามธรรมชาติกลับมา

ความต้านทานทางการรับรู้และความอ่อนล้าทางจิตที่รู้สึกเมื่อสลับจากงานหนึ่งไปงานหนึ่งลดลง งานประจำวันสำเร็จลื่นไหลขึ้น

การบีบตัวของลำไส้ (การเคลื่อนไหว) ที่ช้าลงจากการนั่งตลอดเวลาเร็วขึ้น อาการท้องผูก ท้องอืด และแก๊สลดลง

สมองไม่ต้องการการกระตุ้นทางสายตาส่วนเกินจากเกมเพื่อคงความตื่นตัว แสงธรรมชาติและสิ่งรอบตัวก็เพียงพอที่จะรักษาจิตใจให้แจ่มใส

วงจรปฏิกิริยาประสาทของการนั่งลงที่คอมพิวเตอร์/คอนโซลโดยอัตโนมัติเมื่อถึงบ้านหรือเบื่ออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด